همچون علف هرزی که در خا ک خفته با شد ،

                                        می رویم در بستر تنت

آ را م و بی صد ا با د را به کنا ری می زنم

                               و با آ تش میثا قی می بندم دوبا ره

آ تش را در تا ریکی ،

            آ تش را در روشنا یی،

                            رها می کنم ،

                                  از حضورنا م تو

                                                  بی صدا

تو بر تارهای تنیده پوسیده قلبم می تا بی،

                                                 با حضورت،

                                                           موا ج

از تیرگی یأ س آ ور خورشید ،

       و ذهن منحوس مهتا ب دور می شوم ،

                                  با عطوفت دوبا ره دستا نت

ذهنم در معرا جی عظیم ،

        تو را در آ بی ترین اقیا نوس ها می یا بد

و مرا  که چون غرقا بی بر تخته پاره ها ،

           در طرا وت حضورت غوطه ور شده ام

                            از دریا ی خا طراتم دور می سا زد