بی وضو به نما ز ایستا ده ام

در میان پنجره ای رو به مه،

و با صورتی شا داب ،

و قا متی خموده ،

بی آ نکه صدایم زنند

ترانه ای خوا نده ام،

بی آ نکه ذکر ی گو یم

به رکوع رفته ام

با آ ینه ای در دستم

که در آن دختری دید ه ام

رنگ پریده،

و چشما نی خموش،

که هرروز بی فا نوس شب را پیموده ا ست

چه قدر منتظر ما نده ا م

تا مهتا بی بیا ید

و جسمم روشن شود

در میا ن این پنجره مه گرفته